19-08-11

The real Tita: het schokkende nieuws

Ik twijfelde even of ik het hier wel zou vertellen. Kwestie van privacy en zo. Stel je voor dat hier toevallig toch iemand meeleest die me persoonlijk kent. Maar dat zou me eigenlijk verbazen want niemand weet dat ik een blog heb. En moest hier een bekende van mij meelezen dan had die waarschijnlijk al lang iets van zich laten horen.

Het schokkende nieuws is eigenlijk fantastisch nieuws! Of zou dat toch moeten zijn, maar dat is het niet omwille van de omstandigheden. En echt schokkend is het nieuws op zich ook niet, want het zat er wel aan te komen.

Maandagavond, de laatste dag van mijn vakantie, vertelden mijn ouders dat mijn oudste jongere zus ( die ik vanaf nu Lune zal noemen, ik heb namelijk 2 exemplaren van jongere zussen) en haar vriend een kindje verwachten. Op zich is dat fantastisch nieuws. Alleen... tussen mijn zussen en mij botert het helemaal niet. Dat ligt aan mij en de dingen die ik in het verleden heb gedaan en waarrond thuis altijd heel veel ruzies waren tussen mijn ouders en mezelf.

Mijn jongste zus (vanaf nu noem ik haar Helle) neemt me dat wel kwalijk en houdt afstand, maar ze blijft beleefd en is aanspreekbaar. Ze wil vooral niet dat ik plots voor haar deur sta omdat ze dan onverwachts met mij geconfronteerd wordt. En ik denk dat ze ook niet wil dat haar schoonfamilie en vrienden mij zien omdat ze zich voor mij schaamt.

Lune haat mij. "Haat" is een woord dat ik niet gauw in de mond neem. Dat eigenlijk tot voor een kleine week niet eens in mijn woordenboek stond. Maar sinds maandagavond weet ik dat het wel degelijk bestaat. En dat het haat is wat Lune voor mij voelt. Ze heeft overlaatst samen met haar vriend een huis gekocht en ik mag daar geen details over weten: niet hoe het er uitziet en ook het adres niet. Ik ben daar niet welkom (in de voorbije jaren heeft ze trouwens een paar feestje gegeven waarbij ik niet welkom was en ik ben de afgelopen 3 jaar nog nooit in hun appartement mogen komen). Een paar jaar geleden heeft ze mij ook verteld dat als ze ooit een kindje kreeg, ik niet welkom zal zijn in het moederhuis. Dat raakte mij enorm, maar ik hoopte dat de situatie zou beteren tegen dat het zover is.

Maar nu is het zover en... maandag bleek dat mijn ouders en de andere toekomstige grootouders én alle toekomstige tantes en nonkels (dus de zussen van Lune's vriend en die hun echtgenoten en Helle en haar vriend) al zo'n 3 weken op de hoogte zijn van de zwangerschap. Maar dat ik van niets mocht weten want dat Lune mij niet vertrouwde en ik het overal zou gaan rondbazuinen (= het tegen onze roddel-bomma (die ik, by the way, niet kan uitstaan) vertellen). Mijn ouders waren daar niet mee akkoord en stelden een datum vast waarvoor Lune het mij moest vertellen. Maar dat deed ze niet. Uiteindelijk hebben mijn ouders het mij gezegd omdat ze niet wilden dat ik het van iemand anders te horen kreeg (we zagen Lune nog in staat om mij gewoon totaal nooit iets te zeggen).

Vanavond kreeg ik dan eindelijk een droge sms: "Tita, by deze wil ik je laten weten dat Nathan en ik in verwachting zyn en dus binnekort een kindje krygen". Geen details dus. Geen uitgerekende datum. Geen bevestiging dat alles goed gaat. Van mijn ouders hoorde ik daarna dat ze de hele familie (dus de overgrootouders, onze tantes, nonkels, neven, nichten,...) op de hoogte ging brengen vanavond. Die weten waarschijnlijk officieel meer dan ik (mijn ouders hebben me uiteraard wél de details verteld).

Ik word dus tante. Maar het voelt helemaal niet fijn, want ik vermoed dat ik waarschijnlijk dat kindje nooit ga mogen aanraken (wat mij extra raakt omdat ik zelf zo'n sterke kinderwens heb). En dat ik er dus ook nooit een echte tante voor ga mogen zijn. Hoewel ik daar wel heel hard mijn best voor ga doen, want dat kindje mag niet de dupe zijn.

Voor mijn ouders is het trouwens ook niet fijn. Zij zouden moeten uitkijken naar de geboorte van hun eerste kleinkind, maar de blijde gebeurtenis wordt overschaduwd door deze hele situatie.

En stilletjesaan begint er diep in mij een gevoel van haat te groeien tegenover Lune. Ik vecht er tegen, want ik wil dat helemaal niet voelen. Maar het feit dat ze zulke dingen als haar zwangerschap alleen voor mij verzwijgt, kan ik haar heel moeilijk en misschien zelfs nooit vergeven. Tegelijkertijd gun ik haar dat kindje enorm want eigenlijk zie ik haar (en Helle) verdomd graag.

Met het hele gebeuren op Pukkelpop vind ik die hele situatie bij ons thuis zooooo zinloos. Er zijn mensen die nu rouwen om iemand dierbaar die ze verloren hebben en tegelijkertijd haat Lune mij zo diep. Stel je voor dat iemand van ons plots wegvalt. Ik durf niet denken aan het schuldgevoel van de achterblijvers.

23:42 Gepost door Tita | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

15-08-11

The real Tita

Ik weet het: ik had beloofd dat ik verslag ging komen uitbrengen over mijn vakantie. Maar plots... staat mijn hele wereld even stil. Of wordt ze compleet door elkaar geschud. 't Is maar hoe je het bekijkt. Misschien volgt dat vakantieverslag later nog, maar eerst zijn er belangrijkere dingen.

Daarstraks heb ik iets te horen gekregen. Fantastisch nieuws! Echt! (Ik twijfel er nog over of ik het hier ga neerschrijven). Maar voor mij ook kei-hard en confronterend. Er vloeien tranen. Van spijt. Van gemis. Van hulpeloosheid. Van onmacht. En ook van liefde.

Het zet me serieus aan het denken. Het doet me beseffen dat ik dringend de dingen eens op een rijtje moet gaan zetten. Dat het zo eigenlijk niet meer verder kan. Dat ik eindelijk eens moet beginnen leven. En dat ik vooral hulp moet gaan zoeken, in therapie moet gaan. Therapie! Het woord is er uit.

Ik weet dat jullie me kennen als een redelijk positieve meid. En dat positieve dat is inderdaad een kant van mij. Maar het is ook een masker waarachter ik me verschuil. En tegelijk is het ook mijn redding: mijn moeder zegt dat indien ik die positiviteit niet had, ik hier al lang niet meer zou rondlopen. En inderdaad, daarmee bedoelt ze dat ik dan waarschijnlijk al lang zelfmoord had gepleegd.

Zit ik diep? Ja, ergens wel ja. Maar ik heb een goed afweermechanisme. Ik vlucht weg van problemen, doe alsof ze er niet zijn. En ik laat niemand binnen mijn muurtje komen.

Eigenlijk leef ik helemaal alleen. Er is letterlijk niemand die echt weet wie ik ben. Ik ken mezelf ook niet. Mijn uitwendige zijn (uiterlijk en hoe mijn innerlijk zich naar buiten veruitwendigt) en mijn inwendige zijn werken elkaar tegen, kloppen niet, vullen elkaar niet aan. Ik ben op zoek naar mezelf.

Zoals ik al schreef moet ik de dingen dringend eens op een rijtje zetten. Mijn hoofd is een warboel van herinneringen en gebeurtenissen uit het verleden. Ik weet zelfs niet waar het begint, wat de volgorde is van het verhaal.

Ik speel al een tijdje met het idee om het blogsgewijs allemaal van me af te schrijven. Misschien is de tijd er nu wel rijp voor?

22:18 Gepost door Tita | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

03-08-11

Stempel-weggever: ik ben fan!

Karen is jarig en geeft daarom één van haar geweldig leuke, mooie en vooral originele stempels weg! Kijk hier maar eens! Daar wordt ge toch stante pede, direct, onmiddellijk, meteen, terstond stapelverliefd op!

Ik zou dus heel graag zo'n mooie stempel hebben. Gewoon omdat ik ze zo prachtig vind. En omdat ik het als kind vroeger al geweldig vond als ge een stempelke op u blad kreeg als ge een mooie tekening had gemaakt. Of als ge al uw sommen juist had!

Dus allemaal duimen voor mij! En bij Karen eens gaan kijken naar al dat moois! Wat doet ge hier eigenlijk nog? Ge moest al weg zijn! Knipogen

22:28 Gepost door Tita | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |