19-08-11

The real Tita: het schokkende nieuws

Ik twijfelde even of ik het hier wel zou vertellen. Kwestie van privacy en zo. Stel je voor dat hier toevallig toch iemand meeleest die me persoonlijk kent. Maar dat zou me eigenlijk verbazen want niemand weet dat ik een blog heb. En moest hier een bekende van mij meelezen dan had die waarschijnlijk al lang iets van zich laten horen.

Het schokkende nieuws is eigenlijk fantastisch nieuws! Of zou dat toch moeten zijn, maar dat is het niet omwille van de omstandigheden. En echt schokkend is het nieuws op zich ook niet, want het zat er wel aan te komen.

Maandagavond, de laatste dag van mijn vakantie, vertelden mijn ouders dat mijn oudste jongere zus ( die ik vanaf nu Lune zal noemen, ik heb namelijk 2 exemplaren van jongere zussen) en haar vriend een kindje verwachten. Op zich is dat fantastisch nieuws. Alleen... tussen mijn zussen en mij botert het helemaal niet. Dat ligt aan mij en de dingen die ik in het verleden heb gedaan en waarrond thuis altijd heel veel ruzies waren tussen mijn ouders en mezelf.

Mijn jongste zus (vanaf nu noem ik haar Helle) neemt me dat wel kwalijk en houdt afstand, maar ze blijft beleefd en is aanspreekbaar. Ze wil vooral niet dat ik plots voor haar deur sta omdat ze dan onverwachts met mij geconfronteerd wordt. En ik denk dat ze ook niet wil dat haar schoonfamilie en vrienden mij zien omdat ze zich voor mij schaamt.

Lune haat mij. "Haat" is een woord dat ik niet gauw in de mond neem. Dat eigenlijk tot voor een kleine week niet eens in mijn woordenboek stond. Maar sinds maandagavond weet ik dat het wel degelijk bestaat. En dat het haat is wat Lune voor mij voelt. Ze heeft overlaatst samen met haar vriend een huis gekocht en ik mag daar geen details over weten: niet hoe het er uitziet en ook het adres niet. Ik ben daar niet welkom (in de voorbije jaren heeft ze trouwens een paar feestje gegeven waarbij ik niet welkom was en ik ben de afgelopen 3 jaar nog nooit in hun appartement mogen komen). Een paar jaar geleden heeft ze mij ook verteld dat als ze ooit een kindje kreeg, ik niet welkom zal zijn in het moederhuis. Dat raakte mij enorm, maar ik hoopte dat de situatie zou beteren tegen dat het zover is.

Maar nu is het zover en... maandag bleek dat mijn ouders en de andere toekomstige grootouders én alle toekomstige tantes en nonkels (dus de zussen van Lune's vriend en die hun echtgenoten en Helle en haar vriend) al zo'n 3 weken op de hoogte zijn van de zwangerschap. Maar dat ik van niets mocht weten want dat Lune mij niet vertrouwde en ik het overal zou gaan rondbazuinen (= het tegen onze roddel-bomma (die ik, by the way, niet kan uitstaan) vertellen). Mijn ouders waren daar niet mee akkoord en stelden een datum vast waarvoor Lune het mij moest vertellen. Maar dat deed ze niet. Uiteindelijk hebben mijn ouders het mij gezegd omdat ze niet wilden dat ik het van iemand anders te horen kreeg (we zagen Lune nog in staat om mij gewoon totaal nooit iets te zeggen).

Vanavond kreeg ik dan eindelijk een droge sms: "Tita, by deze wil ik je laten weten dat Nathan en ik in verwachting zyn en dus binnekort een kindje krygen". Geen details dus. Geen uitgerekende datum. Geen bevestiging dat alles goed gaat. Van mijn ouders hoorde ik daarna dat ze de hele familie (dus de overgrootouders, onze tantes, nonkels, neven, nichten,...) op de hoogte ging brengen vanavond. Die weten waarschijnlijk officieel meer dan ik (mijn ouders hebben me uiteraard wél de details verteld).

Ik word dus tante. Maar het voelt helemaal niet fijn, want ik vermoed dat ik waarschijnlijk dat kindje nooit ga mogen aanraken (wat mij extra raakt omdat ik zelf zo'n sterke kinderwens heb). En dat ik er dus ook nooit een echte tante voor ga mogen zijn. Hoewel ik daar wel heel hard mijn best voor ga doen, want dat kindje mag niet de dupe zijn.

Voor mijn ouders is het trouwens ook niet fijn. Zij zouden moeten uitkijken naar de geboorte van hun eerste kleinkind, maar de blijde gebeurtenis wordt overschaduwd door deze hele situatie.

En stilletjesaan begint er diep in mij een gevoel van haat te groeien tegenover Lune. Ik vecht er tegen, want ik wil dat helemaal niet voelen. Maar het feit dat ze zulke dingen als haar zwangerschap alleen voor mij verzwijgt, kan ik haar heel moeilijk en misschien zelfs nooit vergeven. Tegelijkertijd gun ik haar dat kindje enorm want eigenlijk zie ik haar (en Helle) verdomd graag.

Met het hele gebeuren op Pukkelpop vind ik die hele situatie bij ons thuis zooooo zinloos. Er zijn mensen die nu rouwen om iemand dierbaar die ze verloren hebben en tegelijkertijd haat Lune mij zo diep. Stel je voor dat iemand van ons plots wegvalt. Ik durf niet denken aan het schuldgevoel van de achterblijvers.

23:42 Gepost door Tita | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

Dat is een héél moeilijke situatie... Voor je zus lijkt het heel simpel om jou uit haar leven te bannen, voor je familie is het des te moeilijker omdat zij dan het gevoel hebben dat ze je buiten sluiten of tussen twee vuren komen te staan.
Ik kan er niet aan doen, maar ik moet het toch vragen: hoe komt het dat je zussen zo'n hekel aan je hebben dat je zelfs niet bij hen thuis mag komen? Wat heb je gedaan, of wat denken zij dan zo erg van jou?

Gepost door: LJ | 20-08-11

Reageren op dit commentaar

Meid toch, wat een situatie...
Ik lees hier al een poosje mee, maar denk niet dat ik al eens gereageerd heb. Maar dit raakt me wel, temeer omdat ik zelf net tante ben geworden. Ik heb wel een goede band met mijn zus en haar gezin, en ik wil er zelfs niet aan denken dat ik het kindje niet zou mogen zien.
In vroegere berichten kwam je eigen kinderwens inderdaad ook al aan bod, dit maakt het waarschijnlijk alleen maar nog veel pijnlijker...
Ik wens je veel sterkte en hoop dat jullie allen misschien op een dag weer wat dichter bij mekaar staan. Groetjes.

Gepost door: Sarah | 21-08-11

Reageren op dit commentaar

Die haat gevoelens moet je toch proberen te onderdrukken. Dat is nergens goed voor. En wie weet, de geboorte van een baby kan alles weer goed maken. Dat is nieuw leven in huis.

Gepost door: HansDeZwans | 23-08-11

Reageren op dit commentaar

Tussen mij en mijn zus boterde het al jaren niet, gewoon, omdat we zo anders zijn, niet omdat er echt iets heel ergs gebeurd was... En het is niet dat we elkaar echt mijden, maar elkaar spontaan opzoeken gebeurt niet echt. Maar toen ik bevallen was van mijn eerste kindje, ging het opeens veel beter... Zo'n kindje maakt alles wel anders denk ik... Ik verwacht nu mijn tweede, en ik geloof dat ik mijn zus als meter ga vragen, terwijl ik bij het eerste meteen dacht: 'niet mijn zus, wie komt er dan in aanmerking'. Niet alles is koek en ei, en soms is het water nog steeds erg diep... maar dat is nu gewoon minder belangrijk geworden...
Ik hoop oprecht dat ook bij jullie een kindje wat zal veranderen.

Gepost door: julie | 23-08-11

Reageren op dit commentaar

Ik begrijp dat het voor jou heel moeilijk is, maar ik denk dat je de keuze van je zus zal moeten respecteren. Tenslotte is dit voor haar een mijlpaal in haar leven en moet dit volledig rond haar draaien. Dus ik denk dat jij en je familie haar keuze moeten respecteren.
Wie weet draait ze wel bij als ze ziet wat een fantastische tante je bent?

Gepost door: Alice | 24-08-11

Reageren op dit commentaar

Dat moet heel moeilijk zijn... Maar wat er ook gebeurt, het is en blijft je zus, je vlees en bloed. Als je breekt met vrienden zijn die weg, maar je zus blijft altijd je zus. Misschien is ze nu niet klaar voor een betere band, maar er zal altijd hoop zijn. Misschien als je laat weten dat je haar nog altijd graag ziet, dat jij wel je best wil doen?

Ik ben tante van de kindjes van Schaap zijn broers... Als Schaap en wij uiteengaan, waar de kans wel heel groot op is momenteel, ga ik die kindjes ook nooit meer zien, ik mag er niet aan denken, dat is vreselijk... Zo'n kindje zit direct in je hart...

Gepost door: Ladybird | 09-09-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.