15-08-11

The real Tita

Ik weet het: ik had beloofd dat ik verslag ging komen uitbrengen over mijn vakantie. Maar plots... staat mijn hele wereld even stil. Of wordt ze compleet door elkaar geschud. 't Is maar hoe je het bekijkt. Misschien volgt dat vakantieverslag later nog, maar eerst zijn er belangrijkere dingen.

Daarstraks heb ik iets te horen gekregen. Fantastisch nieuws! Echt! (Ik twijfel er nog over of ik het hier ga neerschrijven). Maar voor mij ook kei-hard en confronterend. Er vloeien tranen. Van spijt. Van gemis. Van hulpeloosheid. Van onmacht. En ook van liefde.

Het zet me serieus aan het denken. Het doet me beseffen dat ik dringend de dingen eens op een rijtje moet gaan zetten. Dat het zo eigenlijk niet meer verder kan. Dat ik eindelijk eens moet beginnen leven. En dat ik vooral hulp moet gaan zoeken, in therapie moet gaan. Therapie! Het woord is er uit.

Ik weet dat jullie me kennen als een redelijk positieve meid. En dat positieve dat is inderdaad een kant van mij. Maar het is ook een masker waarachter ik me verschuil. En tegelijk is het ook mijn redding: mijn moeder zegt dat indien ik die positiviteit niet had, ik hier al lang niet meer zou rondlopen. En inderdaad, daarmee bedoelt ze dat ik dan waarschijnlijk al lang zelfmoord had gepleegd.

Zit ik diep? Ja, ergens wel ja. Maar ik heb een goed afweermechanisme. Ik vlucht weg van problemen, doe alsof ze er niet zijn. En ik laat niemand binnen mijn muurtje komen.

Eigenlijk leef ik helemaal alleen. Er is letterlijk niemand die echt weet wie ik ben. Ik ken mezelf ook niet. Mijn uitwendige zijn (uiterlijk en hoe mijn innerlijk zich naar buiten veruitwendigt) en mijn inwendige zijn werken elkaar tegen, kloppen niet, vullen elkaar niet aan. Ik ben op zoek naar mezelf.

Zoals ik al schreef moet ik de dingen dringend eens op een rijtje zetten. Mijn hoofd is een warboel van herinneringen en gebeurtenissen uit het verleden. Ik weet zelfs niet waar het begint, wat de volgorde is van het verhaal.

Ik speel al een tijdje met het idee om het blogsgewijs allemaal van me af te schrijven. Misschien is de tijd er nu wel rijp voor?

22:18 Gepost door Tita | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Schrijf het maar van je af hoor, daar dient een blog immers voor.
Ben wel benieuwd naar dat nieuws dat zulke gemengde reacties heeft teweeg gebracht.
Als je een luisterend oor nodig hebt, mag je me ook altijd mailen... Therapie is zeker geen slecht idee, het zal je helpen met eruit te komen wie je bent en wat je wilt, en hoe 't verder moet.

Gepost door: LJ | 16-08-11

Reageren op dit commentaar

Je weet dat we hier zijn met een luisterend oor he!
Ben nu natuurlijk ook wel benieuwd naar het nieuws dat zo kan inslaan als een bom.

Gepost door: Alice | 17-08-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.