30-04-11

Tita en de onzichtbare lijn

Aaaargh!

Mijn mama maakte een mooi, groen t-shirtje voor op mijn nieuwe, vrolijke rokje. Ik zag het al helemaal voor mij hoe ik daarmee kon flaneren in het zonnetje. Daarstraks kon ik het eindelijk aantrekken en... het is VEEL TE klein. Ik wou absoluut niet dat ze het een maat groter zou maken, want ik wil absoluut en zeker weten iets aan mijn (onzichtbare) lijn doen. Ik werd ZOOOOO kwaad op mezelf!

De weegschaal geeft trouwens hetzelfde aan. Moest er een alarm opstaan, de hele buurt stond al lang op zijn kop.

Enfin, ik moet dus dringend op zoek naar wat motivatie (en HOPEN groenten en fruit) om er nu eindelijk eens iets aan te doen. En ik vrees dat de motivatie om in dat t-shirtje te kunnen niet genoeg is.

Maar eerst ga ik straks tijdens het babysitten mijn verdriet opvreten, in de vorm van een GROTE zak chips! DE LAATSTE!!!

16:32 Gepost door Tita | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

24-04-11

Tita en een geslaagd babysit-avondje

Remember mijn vorige babysit-avontuur met een huilende baby die maar bleef huilen omdat ze haar pap niet kon drinken?

Vrijdagavond deden we nog eens een poging. Eerst ging Liv met mama en papa mee naar de winkel. Zo kon ik mijn aandacht volledig over haar 2 grote broers verdelen. Want het was lang geleden dat ik er geweest was. En de deugnieten keken er naar uit. Ik deed hen een bellenblazer cadeau en dat vonden ze geweldig. Gek doen in bad en mij natspetteren was nog leuker. Daarna waren ze één en al aandacht voor hun verhaaltje. En ik kreeg ze nog nooit zo gemakkelijk in hun bed. Voorbeeldige kindjes! Zalig!

En toen werd Liv thuis afgezet. Ze sliep, maar even later opende ze haar mooie oogjes. Ze lag in mijn armen te lachen en te brabbelen. En toen kreeg ze honger. Dus ging ik haar melk opwarmen. Alleen begrijpen kleine babytjes die nog borstvoeding krijgen niet dat melk in een papflesje eerst nog moet worden opgewarmd en dat dat dus ietsje langer duurt. Liv werd boos en lag te trappelen en huilen in haar box van woede. Toen ik haar in mijn armen nam en de papfles in haar mondje stak, bleek ze nog niet door te hebben dat je van een papflesje anders moet drinken. Dus ook deze keer raakte ze gefrustreerd. Rondlopen, wiegen, zingen, tegen haar babbelen: het hielp allemaal niet. Uiteindelijk heb ik haar lekker warm ingeduffeld in haar slaapdekentje en haar even laten zuigen op mijn vingerkootje. Waarna ik onmiddellijk de papfles weer in haar mondje stak en ze het plots doorhad en heel haar papfles leegdronk. Daarna gingen haar "blaffetuurkes" vanzelf toe en viel ze in slaap in mijn armen. Na een tijdje heb ik haar dan in haar box gelegd en ik heb ze niet meer gehoord.

Ik ben blij dat het gelukt is deze keer. Het maakte mijn hele dag goed.

16:04 Gepost door Tita | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Tita en een boekenverslagje

Ja, ik ging dat niet meer doen: boekenverslagjes maken. Er kruipt best wel wat tijd in zo'n verslagje. En vermits ik zo'n 52 boeken probeer te lezen per jaar, zouden dat dus ook nog eens heel veel verslagjes worden. Bovendien vind ik het ook heel moeilijk om een boek een quotatie te geven. Maar soms moet een mens een uitzondering maken.

Mikkel Birkegaard: Letter voor letter

In het kort: Frank Fons is een schrijver. Hij schrijft thrillers. En hij beschrijft de moorden in zijn verhalen heel gedetailleerd. Door het schrijven van zijn boeken probeert hij een beetje zijn persoonlijke problemen te verwerken, door personages te verzinnen op basis van mensen in zijn omgeving. En op een dag gebeurt één van ZIJN moorden in het echt. En even later ook een volgende. Frank gaat op zoek naar de moordenaar en de reden waarom die zijn moorden nabootst.

Mijn mening: Het verhaal leest heel erg vlot en is spannend. Maar het laatste hoofdstuk is indrukwekkend. Ik zat op het puntje van mijn stoel. Af en toe kreunend en puffend, fronsend, gespannen. Dat laatste hoofdstuk is zo goed geschreven, zo gruwelijk, zo echt. Echt een goed boek.

15:52 Gepost door Tita | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |