27-01-11

Tita en zingen

Zingen was altijd al een deel van mijn leven. Maar heel onbewust en heel onschuldig. Ik zong op de fiets, wanneer ik de trap afliep en, zoals iedereen wel eens zeker, in de douche. En de grootouders vonden dat ik een engelenstemmetje had. Maar dat vinden waarschijnlijk alle grootouders van hun kleinkinderen.

In de lagere school kwam ik in het schoolkoor terecht. Dat werd als een hele eer beschouwd. Ik was dan ook heel fier. Maar na een tijdje vond ik het eigenlijk niet meer leuk. De kinderen die het beste zongen of de kinderen waarvan de papa een belangrijke job had (jep, discriminatie alom), kregen de solo's. En stiekem droomde ik er ook van om een solo te mogen zingen.

Als tiener leek het mij ongelooflijk fantastisch om een zangeres te worden. Ik zag het al helemaal voor me: hippe kleren, de grootste hits, applaudiserend publiek, handtekeningen uitdelen, intervieuws geven, in de Joepie staan. Wat een ego moet ik toen hebben gehad.

Gelukkig zijn we die tijd voorbij. Maar zingen doe ik dus nog altijd heel graag. Het vraagt veel energie van je op lichamelijk en geestelijk gebied. Maar het geeft me ook energie. Ik voel me er vaak beter door. Het is een echte uitlaatklep.

09:00 Gepost door Tita | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.