28-01-11

Tita en traantjes

Gisteren vertelde ik al over het zingen. Over het zingen dat mij zo deugd doet. Maar soms is het ook heel erg confronterend. Soms doet het pijn. Soms voel ik me er ongelooflijk slecht bij. Zo ook deze week.

Zingen doe je niet alleen met je stem. Zingen doe je met je lichaam. Héél je lichaam moet zingen.

Deze week vroeg mijn leerkracht om te springen. Om gek te doen. Om dingen te doen die je normaal niet doet als er iemand kijkt.

En dan kruip ik in mijn schulp. Dan voel ik me plots ontzettend klein. En dan lijkt het alsof heel mijn brein gewist werd. Dan zit er niets in mijn hoofd. Mijn hoofd is dan compleet leeg. En plots heb ik dan 2 armen en 2 benen en een lijf waarvan ik compleet niet meer weet waar het voor dient. En zeker niet wat ik er mee moet doen. Ik krijg gewoon een complete "lichamelijke black-out". Als zoiets al bestaat. If not, dan vind ik het woord bij deze gewoon uit.

En toen vloeiden er plots traantjes. Het werd me even te veel. Want dat "in mijn schulp kruipen" en dat "me heel erg klein voelen" is een gevolg van mijn lage zelfbeeld. En daar moet ik dringend eens iets aan doen. Diëten is een begin. Maar mezelf aanvaarden zou helemaal fantastisch zijn - wat zeg ik? dat zou gewoonweg  GEWELDIGSCHITTERENDFORMIDABELTASTISCH zijn!

09:00 Gepost door Tita | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.