28-12-10

Tita en oorbellen

Als klein meisje vond ik oorbellen al prachtig. Was stiekem een beetje jaloers op vriendinnetjes die gaatjes in hun oren hadden.

Maar de mama en de papa waren er tegen. Spraken over hoge koortsaanvallen van een tante die ooit gaatjes liet schieten. En over verkeerd schieten en voor eeuwig en altijd verlamd zijn. Zagen hielp niet.

Jaren later. De zussen zaagden sinds een tijd over oorbellen. Maar de mama en de papa waren nog steeds tegen. Tot ik van een vriendin oorringen kreeg voor mijn 17e verjaardag. 2 weken later hadden 3 zusjes gaatjes in hun oren.

En sindsdien ben ik een oorbellen-addict. Ik draag ze altijd. En overal. Behalve wanneer ik slaap. En ik zou er wel elke dag kunnen kopen. En niet één paartje. Maar vele. Hopeloos verslaafd.

By the way, de mama is nu ook om: sinds een half jaartje heeft ze ook gaatjes in haar oren.

09:00 Gepost door Tita | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Same hier... Al is de verslaving de laatste maanden wel geminderd, zoals altijd in de winter, want dat blijft haken in sjaals en mutsen, grmbl :-)

Gepost door: LJ | 28-12-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.