14-12-10

Tita en haar grote teleurstelling

Als kind ging ik doodgraag naar mijn grootouders langs mijn vaders kant. Ze verwenden ons rot én ik was het lievelingetje van mijn bomma. Mijn andere grootouders waren afstandelijker. Ik ging dus veel liever naar de één dan naar de ander.

En zo is dat jaren gebleven.

Maar de laatste jaren begin ik te beseffen wie mijn grootouders echt zijn.

De ouders van mijn moeder kunnen hun gevoelens gewoon niet uiten. Zij zijn zelf niet zo opgevoed. Maar ze zien ons echt wel heel graag en uiten dat dan op andere manieren. Door te vragen naar de dingen waar we mee bezig zijn. Door mij te helpen bij het haken van mijn sjaal. Of door mij een mooi kleedje in een boekje te laten zien en te vragen of dat niets voor mij is.

De ouders van mijn vaderpraten alleen maar over zichzelf (dat ze pijn hebben, dat ze aan dit of dat moeten geopereerd worden, dat ze weer op dieet zijn) of over mijn jongste nichtje en neefje die zo geweldig zijn. Ze hebben ondertussen één van hun kinderen met zijn hele gezin uit de familie verbannen. En vorig jaar hebben ze mijn vader uitgescholden omdat ze het ergens niet met hem over eens waren. Voor mijn nieuwjaar vorig jaar kreeg ik van mijn bompa (mijn peter) 10 euro, evenveel als de fles cognac kostte die ik hem had gegeven. En dit jaar kreeg ik zelfs geen verjaardagscadeau.

De grootouders die ik als kind zo graag zag, hebben me zwaar teleurgesteld. Met de andere heb ik nog nooit zo'n goede band gehad als nu.

09:00 Gepost door Tita | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.