05-12-10

Tita en een eitje pellen

Vrijdagmorgen. Ik moet pas beginnen werken om 9u30. Zalig! Maar door de sneeuw, en het feit dat ik met de fiets moet, besluit ik maar al om 8u45 te vertrekken. Mijn moeder zegt me nog voorzichtig te zijn, voor ik de deur uitstap.

En dan vertrek ik. Het fietspad in mijn straat was wonderwel vrij. Proper gestrooid. Een eind verder kom ik de strooiwagen zelfs nog tegen. Ik zwaai eens vrolijk.

Dan rijd ik de K-weg op. Het eerste deel van de weg, ligt het fietspad nog gescheiden van de baan. Eén en al sneeuw. Maar nog niet platgereden, dus nog redelijk berijdbaar.

Maar wanneer ik Dendelhaize gepasseerd ben, begint de miserie. Hier ligt het fietspad niet meer gescheiden van de weg. De baan zelf is volledig sneeuwvrij, maar het fietspad ligt vol gladde vieze smurrie. Mijn achterband schuift constant heen en weer. Ik slaag 2 keer bijna tegen de grond, maar kan nog net van mijn fiets springen. Uit ergernis besluit ik dan maar van mijn fiets te stappen en een poging te doen op het voetpad.

En net op dat moment... rijden mijn ouders voorbij. In de AUTO!!!

Tien meter verder slaagt de sneeuw er in om mij toch tegen de vlakte te krijgen.

's Avonds krijg ik thuis te horen: "Amai, gij slingerde nogal op uwe fiets!"

10:50 Gepost door Tita | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.