28-11-10

Tita is een nachtbraakstertje

Als kind kwam ik vaak, een half uurtje nadat ik naar mijn bed was gestuurd, weer naar beneden. Dan kon ik weer eens niet slapen. Of dan was ik bang voor nare dromen. Zei ik. Want in werkelijkheid wou ik gewoon nog een beetje langer opblijven.

Toen ik ietsje groter werd, stak ik een klein lichtje in het stopcontact en maakte mijn ouders wijs dat ik bang was voor het donker. Dan kroop ik 's avonds naast dat lampje. Op een schapenvachtje. Onder een dekentje. Met een boek. En dan las ik. Las ik. En las ik. Soms tot midden in de nacht.

En nu. Nu heb ik nog altijd moeite om op tijd te gaan slapen. Afscheid nemen van de dag valt mij blijkbaar zwaar. Want net dan heb ik nog van alles te doen: wat lezen, een filmpje kijken, nog gauw even mijn mail checken,... Er is altijd wel iets. En plots blijkt het dan al middernacht voorbij te zijn. Of dan schrik ik me rot omdat het al 3 uur gepasseerd is.

En de volgende morgen. De volgende morgen doet dat pijn. En dan neem ik me telkens weer voor dat het me niet meer zal overkomen. Dat ik op tijd zal gaan slapen. Tot de volgende keer...

09:00 Gepost door Tita | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.