05-11-10

Tita en een rotdag

Over het algemeen ben ik een vrij positief ingesteld meisje. Ik heb nooit last van een ochtendhumeur en als ik al eens slecht gezind of boos ben, dan duurt dat nooit lang. Ik KAN gewoon sowieso niet lang boos zijn en als het eens wat langer duurt, kan de volumeknop van mijn stereo eens goed openzetten, wonderen doen.

Maar gisteren sloeg het me allemaal even tegen. Eerst deed mijn moeder vervelend (jep, ik woon nog onder moeders vleugels, maar kijk er naar uit om mijn eigen vleugels uit te slaan): ze had commentaar op al wat ik deed. En daarna kwam ik op het werk en bleek dat mijn collega een paar leveringen had laten staan voor mij. Net wanneer ik totaal GEEN zin had om die uit te pakken. Ze deed dat niet expres natuurlijk, maar ik was er niet echt gelukkig mee.

Gelukkig ging het werk nog redelijk vlot vooruit en daardoor verbeterde mijn humeur.

's Avonds fietste ik naar huis. In het donker. Dat is één van mijn favoriete momenten om rond te fietsen. De mensen hebben hun lichten binnenshuis al aan, maar vaak hun gordijnen of rolluiken nog niet dicht. Zo kan je overal stiekem binnenkijken. En dan zie je allerlei leuke tafereeltjes: mensen die samen aan tafel zitten, die tv kijken, die achter hun computer zitten, die staan te strijken, die een gesprek voeren, die een boek lezen, kinderen die spelen,...

Die tafereeltjes doen mijn fantasie op hol slaan. Bij elk tafereeltje zie ik een heel verhaal. Die mensen die samen aan tafel zitten bijvoorbeeld, praten bij over hun dag. De vader vertelt over zijn dag op kantoor, dat hij lastige klanten aan de lijn kreeg en een moeilijk dossier heeft moeten afwerken, maar dat hij goed gelachen heeft met die ene grap van die collega. Zijn vrouw vertelt dat ze haar leerlingen die dag over de prehistorie heeft verteld en dat één van de kinderen uit haar klas een leuk verhaal vertelde. De dochter uit het gezin vertelt dat haar beste vriendinnetje jarig was vandaag en dat ze volgende week met de klas naar de dierentuin gaan en dat ze graag een klein poesje wil. En de zoon vertelt dat zijn beste vriend een nieuw skateboard heeft gekregen en dat dat reuzecool is. En zo gaat dat maar voort in mijn hoofd.

Die stiekeme blik in de leventjes van andere mensen, ja, daar kan ik van genieten.

08:44 Gepost door Tita | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.